Imponderabilia

podium,vragen & opdrachten — Kaat op maart 23, 2010 om 22:28

Ulay & Abramovic, 1977, Galleria Communale d’Arte Moderna, Bologna

Ulay en Abramovic stonden naakt, met hun gezichten naar elkaar, aan de hoofdingang van een galerie. Bezoekers moesten zich tussen hen in wringen, en kiezen of ze hun lichaam daarbij naar de man of de vrouw toedraaiden. Ze werden gefilmd door verborgen camera’s, en zagen zichzelf op beeldschermen, met daarbij de tekst: Imponderable / such imponderable human factors / as one’s aesthetic sensitivity / the overriding importance / of imponderables in determining / human contact.

De performance confronteerde mensen met hun houding tegenover gender en seksualiteit, en heeft volgens mij ook veel met schaamte te maken.

(Ulay & Abramovic waren van plan om drie uur lang levende toegangsdeur te spelen, maar na 90 minuten werden ze door de politie verwijderd.)

_____________________________________________________

> Je mag dit duo een middagje inhuren — waar zou je ze plaatsen & waarom?

>> Werk je voorstel uit op papier (als tekening, collage, maquette)…

My left foot

video — Kaat op maart 22, 2010 om 22:04

Christy Brown wordt geboren in een groot Iers gezin van 13 kinderen. Hij is van bij zijn geboorte helemaal verlamd en wordt door bijna iedereen afgeschreven als hulpeloos en achterlijk. Zijn ouders beslissen om hem thuis te verzorgen. Het enige wat Christy zelf kan controleren, is zijn linkervoet. Zijn leven verandert dan ook wanneer hij met zijn voet en een stukje krijt een teken schrijft op de grond. Dit is voor mama Brown het bewijs van haar zoons intelligentie. Dankzij de moed en vele inspanningen van Christy leert hij schrijven met zijn voet en dit is de start van zijn emotionele reis als auteur, artiest en dichter.

Daniel Day-Lewis ging nogal ver om zich in de rol in te leven. Hij kwam elke dag in een rolstoel naar de set, liet zich met een lepel voeden door de technische ploeg en weigerde tot de laatste dag om ‘normaal’ te praten.

Day-Lewis over zijn personage: “In het echte leven was Christy Brown wellicht de allereerste rolstoelguerrillero. Hij gebruikte zijn haast demonische gevoel voor humor en zijn guiterij om de vooroordelen over mensen met een handicap onderuit te halen. Dát was zijn grootste frustratie: niet zijn verlamming, maar de houding van de buitenwereld tegenover mensen in zijn situatie.”

Op de vraag of hij veel geleden heeft voor deze rol, antwoordt Day-Lewis: “Ja, maar ondanks mijn inzet, mijn nobele bedoelingen en mijn begrip voor het onderwerp vraag ik me nog altijd af met welk recht ik die rol heb aangenomen: er zijn zover gehandicapte acteurs die Christy uitstekend hadden kunnen vertolken. Eigenlijk ben ik een dikke hypocriet.”

(citaten uit Humo 3598, p. 70)

Pudor

tekst,video — Kaat op maart 22, 2010 om 11:50

Alfredo heeft nog zes maanden te leven, maar hij vindt geen geschikt moment om het zijn familie te vertellen. Zijn moeder is net gestorven, zijn bejaarde vader ontmoet een nieuwe liefde en sluit zich op in het verzorgingstehuis waar zij woont, zijn vrouw ontvangt liefdesbriefjes van een geheime minnaar, zijn tienerdochter neemt wraak op haar beste vriendin en zijn zoon ziet geesten. En tot overmaat van ramp is de kat er ook nog eens vandoor. Alfredo zoekt troost bij zijn secretaresse, zonder de gevolgen te overzien…

vrijwillig

uit de vergeetput — anoniem op maart 21, 2010 om 22:16

Op de Dag van de Vrijwilliger werd ik gevraagd voor een presentatie. Het duurde hooguit tien minuten, en zo goed als niemand heeft er iets aan gehad – met dank aan de slechte geluidsinstallatie, en de ongeduldige obers die (te vroeg) broodjes en drankjes uitdeelden. En ik ben daarvoor betaald.

UIT DE VERGEETPUT

VERGONHA

beeld — carlos op maart 20, 2010 om 14:09

“Voor een hoer is schaamte luxe” (CHIKA UNIGWE)

"quotes" — Kaat op maart 19, 2010 om 22:22

Fata Morgana

tekst — Kaat op maart 19, 2010 om 22:21

Vier Afrikaanse vrouwen laten alles achter, op zoek naar een beter leven. Ze worden alle vier naar Antwerpen gesmokkeld door dezelfde pooier, een zwaarlijvige Nigeriaanse man die Dele heet, en komen in de prostitutie terecht. Een van de vrouwen, Sisi, sterft. Haar dramatische lot dwingt de andere vrouwen tot een genadeloos zelfonderzoek. Waarom hebben ze het zover laten komen met hun leven? In ‘Fata Morgana’ vertelt Chika Unigwe het verhaal van de vrouwen achter de ramen van de Vingerlingstraat. Ze zijn aangespoeld op een plek waar zich niets dan de resten van de samenleving bevinden. Elk gezicht daar is inwisselbaar en geschiedenisloos.

Geld

uit de vergeetput — anoniem op maart 17, 2010 om 23:59

Ik schaam me omdat ik soms kleine bedragen steel uit de portefeuille van mijn ouders. Niet omdat ik geld tekort heb, maar omdat ik mijzelf verplicht dat te doen. Ik weet niet waarom.

UIT DE VERGEETPUT

Blauw

beeld — Kaat op maart 16, 2010 om 22:46

Dumas

MARLENE DUMAS

Naevus Flammeus

schaamteverhaaltjes — anoniem op maart 16, 2010 om 22:11

Mijn Naevus Flammeus. Dat betekent dat ik een vlek van vuur draag. Ik ben gastvrouw voor een wolk van vlammen. Het wil eigenlijk gewoon zeggen dat het vel van mijn linkerbeen rood is. Roodpaars eigenlijk. In de volksmond heet dat wijnvlek. Ik ben geboren met een Bourgondisch been. Port-wine stain zeggen de Engelsen, dat klinkt lekkerder dan het er uitziet.
De vlek groeit met me mee en wordt grimmiger in lijn en gulziger in oppervlakte. Een wildgroei aan haarvaten of een gebrek aan bloedafsluitende zenuwen? Ik weet alleen dat de kleur van mijn vlek vervaagt of versterkt naar gelang de temperatuur en mijn gemoed. Mijn hartslag bepaalt mijn afwijking.
Tot mijn achttiende heb ik angstvallig mijn benen bedekt. Broeken, panty’s, de hele zooi. Nooit een korte rok. Enkel op het buitenlandse strand durfde ik in bikini ongegeneerd de vloedlijn op en af. Kortgerokt flaneren in een onbekende badstad. Bruinen op een luie handdoek tot de vlek er weer net zo dieprood uitzag als bij mijn geboorte. Opnieuw babybeen.
Op een doktersbrochure staat dat 0,5 tot 3 procent van alle mensen met zo’n vlek geboren wordt. Alle mensen, niet alleen de witte. Afwijkingen discrimineren niet. Zo’n vlek bedekt ook maar één kant van je lichaam. Natuurlijke asymmetrie, dat is behoorlijk ongewoon.
Ieder patroon is als een vingerafdruk: volstrekt uniek gemorst.
Effectieve behandelingen zijn er niet. ‘Smeer er schmink op’, dat is het medisch advies. Arme Gorbatsjov.
De reacties van mensen zijn absurd: “Oei, ben je van de trap gevallen dit weekend? Ben je misschien allergisch voor zelfbruiner? Of heb je je verkeerd geëpileerd?” “Nee,” zeg ik dan, “mijn moeder heeft me bevlekt ontvangen.”
Ik geef nooit verdere uitleg over mijn hoogst persoonlijke hartslagmeter. Die vuurvlek is van mij alleen. Allerindividueelst. Mijn Naevus Flammeus.

SARAH CLAEYS

Rood

beeld,vragen & opdrachten — Kaat op maart 15, 2010 om 23:02

MARLENE DUMAS

_____________________________________________________

> Vandaag is rood! Wat associeer jij met de kleur ‘rood’?

Gescheiden

uit de vergeetput — anoniem op maart 14, 2010 om 22:52

Ik ben achtendertig, papa van drie kinderen, en single.
Ik vind het verschrikkelijk om bij de categorie van de gescheiden mensen te horen, en toch heb ik twee jaar geleden zélf de eerste stap gezet.
Ik schaam me tegenover mijn vrienden, mijn familie, en vooral mijn kinderen. Wat voor vader ben je als je zoiets doet? Waarom maak ik het hen zo moeilijk? Waarom neem ik hen hun warme thuis af?
Ik voel me leeg, gebroken, kapot.
Ik heb mijn kinderen aan hun lot overgelaten, omdat ik diep ongelukkig was bij hun moeder. Ik heb gekozen voor een ander leven, en mijn kinderen konden niet anders dan zich erbij neerleggen.
Vroeger kwam ik vol zelfvertrouwen buiten. Nu betrap ik mezelf erop dat mijn kin tegen mijn borst plakt als ik de voordeur uit ga.

UIT DE VERGEETPUT

Vrouw

beeld — Kaat op maart 14, 2010 om 21:57

Zomeravond

uit de vergeetput — anoniem op maart 14, 2010 om 21:52

Het is een zwoele zomeravond. We zitten in het Harmoniepark met een paar flessen drank. De examens zijn net voorbij, we hebben het verdiend. We babbelen, drinken, genieten. Een paar uur, en flessen, later moeten we dringend plassen – maar we zijn té dronken om een beschut plekje te zoeken. In het midden van het park laten we ons ondergoed zakken – niemand ziet ons, toch? En terwijl we gehurkt en luid lachend ons ding doen, merken we veel te laat de lustige wandelaar op, die plots naast ons staat.

UIT DE VERGEETPUT

“O shame, where is thy blush?” (WILLIAM SHAKESPEARE)

"quotes" — Kaat op maart 13, 2010 om 19:30

Bioloog

audio — Kaat op maart 12, 2010 om 22:08

Het vertrekpunt van dit schaamteproject was het boekje Wegkijken van de Nederlandse bioloog en schrijver Tijs Goldschmidt. Op 15 januari ’10 sprak ik met hem in Amsterdam, ondermeer over de biologische functie van schaamte: een klein stukje Tijs Goldschmidt.

(5’59”)

Mujer avergonzada

beeld,vragen & opdrachten — anoniem op maart 11, 2010 om 23:46

EDGAR DEGAS

_____________________________________________________

> Voor wie of wat schaamt deze vrouw zich?

>> Probeer zelf eens in precies dezelfde positie te gaan staan (maar hou je kleren gerust aan). Laat iemand anders foto’s nemen & vergelijk met het beeld…

“Het nomadenleven, dat de laagste sport vormt op de ladder der beschaving, vinden we tegenwoordig op de hoogste terug; namelijk in de vorm van het algemeen verbreide toeristenleven. Het eerste wordt uit schaamte, het tweede uit verveling geboren.” (SCHOPENHAUER)

"quotes" — Kaat op maart 11, 2010 om 23:10

Handen

beeld — carlos op maart 11, 2010 om 18:41

“Waarom drink je?”

"quotes" — Kaat op maart 11, 2010 om 00:54

– Waarom drink je?
– Om te vergeten.
– Om wat te vergeten?
– Om te vergeten dat ik me schaam.
– Waarvoor schaam je je dan?
– Omdat ik drink.”

ANTOINE DE SAINT-EXUPERY

Volgende pagina »
© 2017 | SCHAAMTE.BE | Kaat Haest