Kleine voeten

beeld,vragen & opdrachten,web — Kaat op april 27, 2010 om 09:09

BRIEFGEHEIMEN

_____________________________________________________

> Ooit al eens bewust te grote/kleine schoenen gekocht? Waarom???

>> Ga eens op zoek naar je eigen kinderschoentjes…

Drie schaamtes

uit de vergeetput — anoniem op april 27, 2010 om 08:59

Ik schaam me wanneer ik me schaam voor dingen waarvoor ik vind dat ik me niet moet schamen.

Ik schaam me voor plaatsvervangende schaamte.

Geen groter schaamte dan wanneer je merkt dat een ander zijn schaamte voor jou probeert te verbergen.

UIT DE VERGEETPUT

Sprakeloos

beeld,vragen & opdrachten,web — Kaat op april 26, 2010 om 23:18

BRIEFGEHEIMEN

_____________________________________________________

> Wanneer heb jij laatst je schoenen bestudeerd omdat je met je mond vol tanden stond?

>> Lees ook eens Spraakgebrek & vergelijk…

Nagewezen

beeld — carlos op april 20, 2010 om 09:48

Op klasuitstap naar de zoo

uit de vergeetput — anoniem op april 13, 2010 om 09:31

Je hebt daar overal van die hoge bomen vol vogels.
Er viel een vogelstront recht op mijn hoofd.
Een hele natte, met zwart, wit en groen.
Het stonk heel erg en ik schaamde mij dood.
Ik ben mijn haar gaan wassen met handzeep in de toiletten, maar de schaamte kreeg ik er niet uit.

UIT DE VERGEETPUT

Verlegen

beeld — Kaat op april 13, 2010 om 09:20

Jongetje in de afgelegen Tibetaanse Khamvallei ziet voor het eerst een camera.

HAN HAGENS (2006)

“De weg naar de nieuwe aarde is eenvoudig: Geen schuldgevoel. Geen schaamte. Geen spijt.” (MARIA MAGDALENA)

"quotes" — anoniem op april 12, 2010 om 09:47

schaambrokje

schaamteverhaaltjes — ogentroost op april 12, 2010 om 00:05

Weet jij wat het schaambrokje is ? Wanneer je met verschillende mensen samen bent en er staat een hapje op tafel, dan blijft vaak het laatste stukje liggen omdat niemand dit durft te nemen. Dit noemt men het schaambrokje.

Tanden

uit de vergeetput — anoniem op april 10, 2010 om 23:59

Ooit al eens op je tanden gevallen?

De laatste maanden ging mijn lachen steeds gepaard met een gevoel van schaamte… Een vreemde combinatie, telkens wanneer ik blij en vrolijk was, of lachte om een grap, voelde ik me tegelijkertijd beschaamd en droevig.

Mijn tanden zijn hersteld maar het gevoel van bekeken te worden blijft. Ik betrap mij erop dat ik nog steeds minder snel mijn tanden blootlach…

UIT DE VERGEETPUT

1 september

schaamteverhaaltjes — min van delm op april 8, 2010 om 17:02

Ik herinner me nog die dag, bijna veertig jaar geleden, als de meest schaamrode dag in mijn leven.
Ik had het derde middelbaar hier in ons dorp beëindigd en moest om één of andere reden een andere school zoeken. Begin juli gingen mijn ouders en ik me laten inschrijven in de richting Mens Wetenschappen in Turnhout. Dat dachten we, tenminste. Niets was minder waar: de directrice wilde mij met mijn voorgeschiedenis (?) niet inschrijven. We mochten op 1 september terugkomen, als er dan een leerling tekort was, kon dat alsnog gebeuren.
1 september trokken we terug naar die school, met de moed in onze schoenen. Na vele mooie beloftes werd ik uiteindelijk toegelaten en… ik kon meteen naar mijn klas!!! Paniek!!! Bij ons in het dorp begonnen de scholen pas op woensdag, 2 september. Daar stond ik in mijn deftige rokje en witte sokjes (voor de gelegenheid), zonder boekentas, zonder boterhammen, zonder iets! Iedereen was daar in grijsblauw uniform.
Zuster Anthonia bracht mij naar mijn klas, waar ze me voorstelde. Ik zakte bijna door de grond. Een stoel werd bijgeschoven en ik kreeg een blad en een balpen van mijn gebuur. In de loop van de voormiddag werd er aangeklopt: zuster Anthonia bracht mij een pakje boterhammen. Weerom knalrood! Dan naar de refter in de kelder. Ieder kreeg een plaats aangewezen, voor mij was er geen. Er was nog plaats aan een tafel in de hoek: daar zat ik dan met mijn deftige rokje, witte sokjes en mijn nonnenboterhammen. Ik voelde me net een Parijs vakantiekindje van de nonnekes. Nooit heb ik me meer geschaamd als toen die dag!

Appelboom

uit de vergeetput — anoniem op april 6, 2010 om 11:25

Vroeger stonden er in onze tuin veel fruitbomen. Als kind hielp ik altijd bij het plukken. Ik had geen last van hoogtevrees, dus ik klom vlot tot in de bovenste takken.
Op een keer zat ik hoog de appelboom, en ik moest dringend plassen. Ik had geen zin om mij naar beneden te laten zakken, want ik wilde nog een paar takken plukken.
Ophouden kon niet meer, dus ik deed het vanuit de kruin.
Ik had alleen niet gezien dat mijn moeder beneden bij de boom stond.
Net op het plekje waar mijn straaltje terechtkwam…

UIT DE VERGEETPUT

Handen

beeld — carlos op april 5, 2010 om 11:58

Telefoontje

uit de vergeetput — anoniem op april 4, 2010 om 00:28

Toen ik zestien was, ging ik op kamers. Samen met twee meisjes.
Met één meisje kon ik het goed vinden, het andere was een seutje. Maar wel de enige van ons drieën met een vriendje.
Wij waren stikjaloers.
We belden haar op, deden de stem van haar vriendje na, en maakten het uit.
(Het is zo lang geleden, ik weet niet eens meer wie van ons het plan heeft bedacht, en wie het heeft uitgevoerd – ik denk dat ik de beller was.)
Een avond lang lag ze te huilen op haar bed.
We voelden ons schuldig, gingen met haar praten, en biechtten alles op.
Maar ze was zo verdrietig, dat ze ons verhaal niet eens geloofde.
Tussen ons drieën is het nooit meer goed gekomen.

UIT DE VERGEETPUT

De schrijver, zijn schaamte en zijn spiegels

tekst — Kaat op april 3, 2010 om 23:50

21. Over schaamte, stijl en plaatsvervangende schaamte (p.68-69)

“Over de schrijver zijn schaamte. Want daarover hebben we het eigenlijk nog niet gehad. Wél over vergelijkingen, vorm en inhoud, afbeeldingen en de techniek ervan, kortom de spiegels, en het zal duidelijk zijn waartoe al deze spiegels dienen.
Wie schrijft, beschrijft zichzelf. En dat doet hij beter naarmate hij verder doordringt tot de kern van zijn persoonlijkheid en deze blootlegt – voor anderen. Dit proces gaat met schaamte gepaard, bij de schrijver, maar zo mogelijk nog meer bij de lezer en het is terwille van deze lezer dat hij, de schrijver, spiegels gebruikt, meer nog dan voor zichzelf. Je toont het ene, maar je bedoelt het andere.
Dàt is het wat, in je vertoning, je techniek uitmaakt. In de letteren heet dat stijl. Schaamte, die overwonnen wordt door stijl. Als je wilt weten wat ‘literatuur’ nu precies inhoudt, is dat misschien een goede, want eenvoudige definitie.
Deze definitie verklaart ook de gêne van de schrijver als hij zich vertoont aan het publiek en optreedt in het openbaar – als hij daartoe niet de juiste hoed heeft opgezet. In dit verband herinner ik me een reactie van de dichter Van Geel, op het verzoek om samen met alle dichters van Nederland op te treden in Carré. Hij was de enige die niet kwam, met als opgave van reden: dat hij zich schaamde. Hij bracht dit niet als verontschuldiging, maar als verwijt: ‘als dichter hoor je je voor wat je doet te schamen’
Schaamte voor jezelf, schaamte voor je werk. Er is nog een derde soort schaamte: de schaamte van de schrijver voor zijn vakgenoten, de andere schrijvers. Een schaamte die uitbreekt als je je voorstelt de ander te zijn. Een schaamte die te maken heeft met trots. Jaren geleden had ik ’s een discussie met iemand die bekend stond, en zich ook manifesteerde, als een groot vrouwenliefhebber. Ik had, gestuurd door de nieuwste inzichten op dat gebied, me laten ontvallen dat ik, och, voor homoseksueel gedrag ‘best wel’ begrip kon opbrengen: twee mannen bij elkaar die in elkaar zichzelf… Niets ervan. De man raakte geweldig geëmotioneerd. Dat ik, met mijn gedichten, zò iets kon zeggen. Als hij met een vrouw was, dan was dat zò iets moois, daar genoten ze beiden van, en als hij zich dan voorstelde dat twee mànnen… Dat was toch verschrikkelijk…lelijk?
Plaatsvervangende schaamte noemt men dit. Degene voor wie men zich schaamt, schaamt zich misschien zelf helemaal niet. Dezelfde reden waarom sommige vrouwen (en mannen) geen pornografie kunnen verdragen.
Dezelfde reden waarom je als schrijver soms het werk van een ander schrijver niet verdragen kunt. Je leest iets van hem en denkt dat je het zelf geschreven hebt en het zweet breekt je uit: ben ik zò’n platte geest? Onmacht is het gevolg van dit soort lezen. Woede. Agressie. Boeken worden verscheurd en in de grond gestampt. Komt alleen voor onder schrijvers.”

GERRIT KROL

Honger

tekst — Kaat op april 2, 2010 om 16:51

Niet langer bij wijze van spreken,
maar in de precisie van huid en haar,
een schoonheid met leeftijd en wereld:
ik wil een antwoord, geen vraag.

Ik wil een kamer zonder verbeelding,
een vrouw die is wat ik lees.
Honger die het verlangen kan breken,
wrevel wordt, vlees op vlees.

Ik wil je schaamte, je kleine gebreken,
je schoonheid in menselijke taal.
Maar ik vrees dat te veel is geschreven,
dat de werkelijkheid niet meer bestaat.

CHARLES DUCAL

© 2017 | SCHAAMTE.BE | Kaat Haest