SCHAAMTE.BE | Kaat Haest

Ik heb nog nooit iemand verteld dat ik, wanneer ik alleen thuis ben en er zeker van ben dat niemand me ziet, soms wel eens mijn beste zangkwaliteiten durf bovenhalen.
Al van toen ik nog een schattig kleutertje was, zing ik enorm graag – met tientallen cassetteopnames waarop ik en mijn vijf nichtjes de Spice Girls imiteerden als bewijs. ‘Wannabe’! zongen we dan, en dat is inderdaad ook het perfecte woord om onze zangprestaties te beschrijven…
Vroeger was het nogal moeilijk om buiten het zicht van mijn ouders te ‘oefenen’ voor mijn toekomstige zangcarrière: ik moest immers wachten tot mijn favoriete nummer, ik vermoed iets van K3, op de radio zou komen. Dus besloot ik er maar ineens een heuse show van te maken; als schattig kleutertje stond ik er niet bij stil dat dit soms wel eens tot irritatie kon leiden bij mijn huisgenoten, vooral dan mijn kleinere broertje.
Tegenwoordig pak ik het iets subtieler aan. Het idee van een zangcarrière heb ik enkele jaren geleden al laten varen, maar ik kan het nog steeds niet laten om mee te zingen met zowat alle liedjes die ik op de radio hoor. Na 7 jaar muziekacademie weet ik gelukkig wel wanneer ik mijn stem best wat kan dempen. Wanneer ik in gezelschap van andere mensen ben, zal je me niet snel vals horen zingen, aangezien ik mijn eigen zwaktes – en dat zijn er tot mijn grote spijt veel – nogal goed weet in te schatten. Soms ben ik echter helemaal alleen thuis, en dan durf ik me wel eens te laten gaan. Tegenwoordig gaat dat net iets makkelijker dan vroeger, omdat er nu zoiets bestaat als Youtube. Gewoon ‘karaoke’ intypen en je bent voor een paar uur vertrokken. Zalig.
Wat een nóg zaliger gevoel geeft, is zingen in het ‘semiopenbaar’ zoals ik het noem. Daarmee bedoel ik dat je zingt in de open lucht, maar er toch op let dat niemand je hoort. In de praktijk: zingen op de fiets. Ik ben zelf een gevorderde semiopenbaar zangeres, dat dacht ik toch tot ik enkele weken geleden geconfronteerd werd met het enige risico van het vak: betrapt worden.
Omdat toen het weer het nog toeliet, besloot ik met de fiets naar de voetbaltraining te rijden. Met de oortjes van mijn iPod in mijn oren, begon ik aan de 7 kilometerlange tocht. Al snel was ik mee aan het zingen met één van de 879 liedjes, er ondertussen op lettend dat niemand zich in een straal van vijftig meter rond mij bevond. De hele weg was leeg, er was zelfs geen auto in de verste verte te bespeuren. Net wanneer ik op het hoogtepunt van het nummer – ‘And Yooooooooouuuuuuuuuuu, your sex is on fire!’ – ben aanbeland, kijk ik opzij en merk ik een vrouw op die in haar tuin staat te werken. Ze kan haar lach onmogelijk inhouden, en eerlijk gezegd verbaast me dat niks. Het feit dat ik ook al in volledige voetbaloutfit, inclusief voetbalshortje, scheenbeschermers en kniesokken, op de fiets zat, zal mijn verschijning hoogstwaarschijnlijk nog extra speciaal gemaakt hebben. Een fietsend, niet-zuiver zingend meisje in complete voetbaluitrusting, nee, dat kom je niet elke dag tegen.
Toch laat ik me door dit voorval niet kisten, integendeel, ik verheug me er al op dat ik in april eindelijk alleen in de auto mag zitten!

Een regelmatig fietsende, niet-zuiver zingende, voetballende Studio Brusselfan

LEERLING SPIJKER HOOGSTRATEN