Op kamp

uit de vergeetput — anoniem op januari 13, 2011 om 00:13

Ik was afgelopen zomervakantie op kamp en we hadden een spel. Het was de bedoeling dat de jongens zich verkleedden als meisjes en andersom, wat als resultaat gaf dat alle jongens in een kleedje rondliepen, sommigen zelfs op hakken, en dat de meisjes kleren hadden geleend van de jongens en wat onbeleefd deden. De vriendin met wie ik op kamp was, ging toen wijdbeens op de bank zitten, haar hand in haar broek en deed alsof ze een man was, wat nog wel meeviel, dat was wel grappig voor een moment. Maar terwijl ze dat deed, was ze heel de tijd aan het roepen in plaats van gewoon te praten en echt belachelijke dingen aan het zeggen. Ik zat toen naast haar en zag dat iedereen van onze leefgroep rare blikken wierp op haar, maar zij had dit zelf niet door. Omdat we nog niet lang op kamp waren, kende iedereen haar als mijn vriendin, maar op dat moment schaamde ik mij dood voor haar, want ze overdreef echt. Ik heb haar toen gezegd dat iedereen nu wel door had dat ze een ‘man’ was, maar ze wist van geen ophouden. Daar zat ik dan, rood als een tomaat, en ik kon haar niet stoppen. Ik ben dan uiteindelijk maar wat verder weg gaan zitten, omdat ik me te erg schaamde.

UIT DE VERGEETPUT

Glad

uit de vergeetput — anoniem op januari 2, 2011 om 00:57

Ik liep in een straat met veel volk aan de overkant, zij waren op de bus aan het wachten, ik viel niet op, maar aan mijn kant van de straat stonden nog wat mensen, en ja, het was glad, ik schoof uit en ik stond voor schut!!!

UIT DE VERGEETPUT

Ik

uit de vergeetput — anoniem op oktober 5, 2010 om 23:31

Ik schaam me voor wie ik ben…

UIT DE VERGEETPUT

Drie schaamtes

uit de vergeetput — anoniem op april 27, 2010 om 08:59

Ik schaam me wanneer ik me schaam voor dingen waarvoor ik vind dat ik me niet moet schamen.

Ik schaam me voor plaatsvervangende schaamte.

Geen groter schaamte dan wanneer je merkt dat een ander zijn schaamte voor jou probeert te verbergen.

UIT DE VERGEETPUT

Op klasuitstap naar de zoo

uit de vergeetput — anoniem op april 13, 2010 om 09:31

Je hebt daar overal van die hoge bomen vol vogels.
Er viel een vogelstront recht op mijn hoofd.
Een hele natte, met zwart, wit en groen.
Het stonk heel erg en ik schaamde mij dood.
Ik ben mijn haar gaan wassen met handzeep in de toiletten, maar de schaamte kreeg ik er niet uit.

UIT DE VERGEETPUT

Tanden

uit de vergeetput — anoniem op april 10, 2010 om 23:59

Ooit al eens op je tanden gevallen?

De laatste maanden ging mijn lachen steeds gepaard met een gevoel van schaamte… Een vreemde combinatie, telkens wanneer ik blij en vrolijk was, of lachte om een grap, voelde ik me tegelijkertijd beschaamd en droevig.

Mijn tanden zijn hersteld maar het gevoel van bekeken te worden blijft. Ik betrap mij erop dat ik nog steeds minder snel mijn tanden blootlach…

UIT DE VERGEETPUT

Appelboom

uit de vergeetput — anoniem op april 6, 2010 om 11:25

Vroeger stonden er in onze tuin veel fruitbomen. Als kind hielp ik altijd bij het plukken. Ik had geen last van hoogtevrees, dus ik klom vlot tot in de bovenste takken.
Op een keer zat ik hoog de appelboom, en ik moest dringend plassen. Ik had geen zin om mij naar beneden te laten zakken, want ik wilde nog een paar takken plukken.
Ophouden kon niet meer, dus ik deed het vanuit de kruin.
Ik had alleen niet gezien dat mijn moeder beneden bij de boom stond.
Net op het plekje waar mijn straaltje terechtkwam…

UIT DE VERGEETPUT

Telefoontje

uit de vergeetput — anoniem op april 4, 2010 om 00:28

Toen ik zestien was, ging ik op kamers. Samen met twee meisjes.
Met één meisje kon ik het goed vinden, het andere was een seutje. Maar wel de enige van ons drieën met een vriendje.
Wij waren stikjaloers.
We belden haar op, deden de stem van haar vriendje na, en maakten het uit.
(Het is zo lang geleden, ik weet niet eens meer wie van ons het plan heeft bedacht, en wie het heeft uitgevoerd – ik denk dat ik de beller was.)
Een avond lang lag ze te huilen op haar bed.
We voelden ons schuldig, gingen met haar praten, en biechtten alles op.
Maar ze was zo verdrietig, dat ze ons verhaal niet eens geloofde.
Tussen ons drieën is het nooit meer goed gekomen.

UIT DE VERGEETPUT

vrijwillig

uit de vergeetput — anoniem op maart 21, 2010 om 22:16

Op de Dag van de Vrijwilliger werd ik gevraagd voor een presentatie. Het duurde hooguit tien minuten, en zo goed als niemand heeft er iets aan gehad – met dank aan de slechte geluidsinstallatie, en de ongeduldige obers die (te vroeg) broodjes en drankjes uitdeelden. En ik ben daarvoor betaald.

UIT DE VERGEETPUT

Geld

uit de vergeetput — anoniem op maart 17, 2010 om 23:59

Ik schaam me omdat ik soms kleine bedragen steel uit de portefeuille van mijn ouders. Niet omdat ik geld tekort heb, maar omdat ik mijzelf verplicht dat te doen. Ik weet niet waarom.

UIT DE VERGEETPUT

Gescheiden

uit de vergeetput — anoniem op maart 14, 2010 om 22:52

Ik ben achtendertig, papa van drie kinderen, en single.
Ik vind het verschrikkelijk om bij de categorie van de gescheiden mensen te horen, en toch heb ik twee jaar geleden zélf de eerste stap gezet.
Ik schaam me tegenover mijn vrienden, mijn familie, en vooral mijn kinderen. Wat voor vader ben je als je zoiets doet? Waarom maak ik het hen zo moeilijk? Waarom neem ik hen hun warme thuis af?
Ik voel me leeg, gebroken, kapot.
Ik heb mijn kinderen aan hun lot overgelaten, omdat ik diep ongelukkig was bij hun moeder. Ik heb gekozen voor een ander leven, en mijn kinderen konden niet anders dan zich erbij neerleggen.
Vroeger kwam ik vol zelfvertrouwen buiten. Nu betrap ik mezelf erop dat mijn kin tegen mijn borst plakt als ik de voordeur uit ga.

UIT DE VERGEETPUT

Zomeravond

uit de vergeetput — anoniem op maart 14, 2010 om 21:52

Het is een zwoele zomeravond. We zitten in het Harmoniepark met een paar flessen drank. De examens zijn net voorbij, we hebben het verdiend. We babbelen, drinken, genieten. Een paar uur, en flessen, later moeten we dringend plassen – maar we zijn té dronken om een beschut plekje te zoeken. In het midden van het park laten we ons ondergoed zakken – niemand ziet ons, toch? En terwijl we gehurkt en luid lachend ons ding doen, merken we veel te laat de lustige wandelaar op, die plots naast ons staat.

UIT DE VERGEETPUT

Maagd

uit de vergeetput — anoniem op maart 5, 2010 om 12:09

En daar zit ik dan. Negentien jaar. Met een meisje van zestien dat aan mijn lippen hangt. Lippen die al te veel onzin hebben gekust, te veel belachelijke verhaaltjes hebben geloosd. Ik weet dat dit niets wordt. Ik weet van de projectie, van de beelden, van haar prins op het witte paard. Ik weet dat ik hier niets te zoeken heb. Dat ik in haar mondje niets verloren ben.

Maar ik ga mee. Op haar zetel kom ik naakt te weten dat ze nog maagd is. Dat ze zo graag wil. Dat ze me graag ziet. Dat ze er klaar voor is. Ik weet al te goed dat dit voor mij niets is. Maar ik ga mee. En mee. En mee.

Ik zal het aan mijn vrienden zeggen. Ik zal zelfs lachen als ze vroegen hoe het was. Ik zal niets laten weten. Zeggen dat ik niet kan, dat ik wegmoet, dat ik te laat ben, dat ik geen zin heb. Dat mijn gsm stuk is.

Ze zal het me niet kwalijk nemen. Ik zal het contact traag verbreken. Niets meer laten weten. Ik zal haar nummer wissen. Ik zal er niet meer aan denken. Maar ik ging mee. En mee. En mee.

UIT DE VERGEETPUT

Te laat

uit de vergeetput — anoniem op februari 28, 2010 om 00:30

Het is woensdagochtend kwart voor negen. Ik hoor in de les te zijn.
Maar ik ben er niet.
Ik zit met mijn hoofd bij het volgende vak, waarvoor ik een paper moet indienen. Het grootste werk heb ik vannacht geleverd, maar de finishing touch, daar ben ik nu mee bezig: nalezen en afdrukken. En dat duurt even, als je op de enige printer in het computerlokaal van de school vertrouwt.
Op weg naar de klas bedenk ik – als excuus – een andere ochtend. Ik kom wel vaker te laat, ik heb het in de vingers.
Het laatste stukje leg ik sprintend af: gang uit, vier trappen op, dubbele deur, en dan rechts, lokaal 228.
Ik val de klas binnen, gooi mijn rugzak op de grond, zak neer op een stoel en begin. Dat tram 2 vanochtend niet reed – technische storing – dat ik daarom helemaal terug moest naar mijn kot, om mijn fiets te nemen, en halverwege viel de ketting eraf, gelukkig heeft een vriendelijke voorbijganger me geholpen, maar toen sprongen alle verkeerslichten op rood, en dan bleek dat ik mijn gsm vergeten was, dus dat ik niks kon laten weten, wat een gedoe, maar gelukkig ben ik er geraakt.
Achteraf blijkt dat mijn docente mij vanochtend al door de gang had zien lopen, en dat ze zich hardop verbaasde dat ik er nog niet was, toen ze om half negen stipt de klasdeur sloot.

UIT DE VERGEETPUT

Toverpen

uit de vergeetput — anoniem op februari 12, 2010 om 01:28

Ik ben vijf en ik mag naar het verjaardagsfeestje van mijn beste vriendin.
Ik heb samen met Papa twee cadeautjes uitgekozen: een 3D-puzzel van het Peperkoekenhuisje, en een toverpen die licht geeft en bibbert als je schrijft.
Mijn vriendinnetje scheurt mijn pakje open, en is ontzettend blij met de puzzel. De pen heeft ze niet gezien. Die is in de plooien van het inpakpapier verdwenen, en aan de kant gegooid.
Even later spelen we buiten verstoppertje. Ik moet plassen. Ik loop door de woonkamer, en herken mijn cadeaupapier. Ik zoek de toverpen en steek hem stiekem in mijn jaszak.
’s Avonds lig ik in bed. Papa vertelt een verhaaltje over Jip en Janneke. Plots stopt hij midden in een zin.
Hij heeft de toverpen zien liggen, weggemoffeld tussen mijn knuffels.
Hij vraagt waarom de pen in mijn slaapkamer ligt, en niet bij mijn vriendinnetje.
Ik vertel wat er die middag gebeurd is. Ik word rood.
Papa is niet boos, maar zegt dat ik nooit graag zal schrijven met die pen, omdat ze eigenlijk niet van mij is.
Hij stelt voor dat mijn vriendinnetje woensdagnamiddag komt spelen. Dat ik dan alles vertel. En dat ik haar daarna haar tweede verjaardagscadeautje geef.

UIT DE VERGEETPUT

Ongepeld

uit de vergeetput — anoniem op februari 9, 2010 om 00:14

Ik kijk hem voor het eerst in de ogen en ik weet meteen: hij is het. De vader van mijn kinderen. De man met wie ik oud zal worden.
Ik wacht af, rustig, geduldig. Per slot van rekening is hij mijn onvermijdelijke lot.
Ik maak contact, het klikt. En eindelijk beseft ook hij: ik ben het.
Om dat te vieren gaan we uit eten. Heel chique. Heel echt. Samen. Uit eten.
Hij suggereert gamba’s in looksaus. Kan geen kwaad, zolang we er maar beiden van genieten. We heffen het glas. Armen verstrengeld, ogen verankerd.
Als de gamba’s arriveren, besef ik plots dat ik iets voorgeschoteld krijgt waarmee ik geen weg weet. De gamba’s zijn ongepeld.
Verlegen beken ik dat ik niet goed weet hoe dit aan te pakken zonder mijn vingers vuil te maken.
Hij, gecharmeerd, toont hoe de vork in de lengte past en hoe het mes, heel langzaam, het pantser perfect ontmantelt.
Ik besef: op deze man kan ik rekenen. Deze man weet raad.
Vol vertrouwen spies ik een gamba aan mijn vork. Met veel overtuiging schuif ik het mes tussen vlees en harnas. Een beetje trekken, een beetje duwen en heel veel… Schaamte, als plots de gamba tot leven komt, weerstand biedt en schild met saus en al van zich afwerpt: over het tafelkleed, over het zoutvaatje, over zijn soortgenoten in het tegenoverliggende bord, recht in het verbaasde gezicht van hem, de man van wie ik nu al weet: die zal nooit meer ongepeld eten met mij.

UIT DE VERGEETPUT

Negentien

uit de vergeetput — anoniem op januari 29, 2010 om 00:03

Ik zit in het zesde leerjaar. In dezelfde klas als mijn beste vriendin. Ze is knapper dan ik, niet slimmer.
’s Avonds rijden we samen met de fiets naar huis. We verzamelen met een groepje op de parking van de school. Een leerkracht begeleidt ons tot aan de kerk. Ze laat ons veilig de drukke weg oversteken, en dan mogen we alleen verder.
Na de bel duurt het altijd even voor iedereen op de parking van de school klaar staat. We praten dan een beetje in een kringetje, meestal over school of jongens.
Vandaag over de herhalingstoets van wiskunde. Iedereen zegt om de beurt zijn cijfer. De meeste zijn niet goed of wel oké. Mijn beste vriendin is aan de beurt. Elf. Daarna kijkt ze mij aan en zegt: ‘Jouw cijfer hoeven we niet te weten, dat is waarschijnlijk toch heel hoog.’
Ik slik mijn negentien door en zwijg.

UIT DE VERGEETPUT

Rokje

uit de vergeetput — anoniem op januari 26, 2010 om 22:09

Op 1 september sta ik onwennig op de speelplaats van mijn nieuwe school. Mijn donkerblauwe outfit – gekregen van een oudere nicht die haar zes jaar in uniform er net op heeft zitten – zou ik liefst vanavond nog verbranden. Ik mis mijn eigen comfortabele kleren. En bij uitbreiding de hele lagere school: mijn beste vriendin, mijn oude boekentas, en zelfs de meester.
Het weekend erna breng ik door in kledingwinkels, op zoek naar donkerblauw textiel dat er ietwat draagbaar uitziet. Mijn moeder heb ik thuis gelaten. Haar bankkaart mocht wel mee. En een vriendin met smaak. Die moet voorkomen dat ik slechte kledingkeuzes maak.
Op maandagmorgen stap ik met meer zelfvertrouwen naar school. Het rokje mocht nog korter, strakker en moderner. Maar lelijk is het niet.
Net voor de bel gaat, loop ik nog even naar de wc.
Pas wanneer ik weer tussen mijn klasgenoten in de rij sta, merk ik dat mijn nieuwe rokje achteraan in mijn onderbroekje zit.

UIT DE VERGEETPUT

© 2017 | SCHAAMTE.BE | Kaat Haest