De sabelsprinkhaan

tekst — Kaat op juni 24, 2011 om 13:57

De sabelsprinkhaan wilde zich ook wel eens schamen, net als iedereen.
Maar hij wist niet wat dat was en hoe dat voelde.
Hij ging naar de boktor.
‘Ik ben zo zelfingenomen, boktor,’ zei hij. ‘Ik vind mijzelf het bijzonderste dier dat er bestaat. En dat ben ik ook. Kijk maar.’
Hij draaide op zijn hakken in het rond.
De boktor wierp een blik op hem en ging toen door met zijn werk: een toeter maken voor de kikker, zodat zijn gekwaak tot voorbij de horizon te horen zou zijn en iedereen die daar woonde er ook eens van genieten kon.
‘Ik heb me nog nooit ergens voor geschaamd,’ ging de sabelsprinkhaan verder. ‘En dat wil ik ook wel eens. Ik wil alles wel eens. Als ik me heb geschaamd wil ik gaan tobben, dat heb ik ook nog nooit gedaan, en daarna wil ik tot inkeer komen. Er is zòveel…’
De boktor had nog wat schaamte liggen. Wel ja, dacht hij.
De sabelsprinkhaan wreef zijn voelsprieten over elkaar en zei: ‘Ik ben zeer benieuwd.’
De boktor gaf hem de schaamte. Maar hij was met zijn gedachten bij de vérreikende toeter voor de kikker, en gaf veel te veel.
De sabelsprinkhaan dankte hem, ging naar buiten, werd vuurrood, holde weg, verschool zich achter een boom, stak zijn hoofd daar onder de grond, verscheurde — met zijn hoofd onder de grond — zijn kleren, stikte bijna en vond het verschrikkelijk dat hij de sabelsprinkhaan was.
Hij hoopte vurig dat niemand hem zou zien en vreesde dat de wenkbrauwmotmot langs zou komen en smalend op zijn vuurrode, verfomfaaide lijf zou neerkijken, terwijl zijn hoofd nog onder de grond zat.
‘Ach ja…’ hoorde hij hem al zeggen, ‘een van ons moet de gewoonste zijn… dat hij dat is… tja… in feite ben ik hem nu al vergeten… alleen al die onbeduidende benen… en dat nietszeggende ruggetje… hu…’ En hij zou vlug doorlopen.
Toen het donker werd trok de sabelsprinkhaan zijn hoofd uit de grond en sloop zo onopvallend mogelijk terug naar het huis van de boktor.
Hij klopte op de deur. ‘Boktor, boktor…’zei hij zachtjes, terwijl de zweetdruppels van zijn voorhoofd alle kanten opspatten. ‘Kan ik ook onzichtbaar worden?’
Maar de boktor sliep al.
De sabelsprinkhaan schoof de schaamte onder de deur door en liep het bos in.
Hij rechtte zijn rug en keek fier om zich heen. Niemand zag hem. Die verschrikkelijke wenkbrauwmotmot slaapt natuurlijk al, dacht hij. Die is moe van belachelijkheid. Ik kan er gewoon niet bij hoe belachelijk die is.
Hij liep verfomfaaid, maar zelfingenomen verder. Ik ben weer bijzonder, dacht hij, en wreef zich in zijn voelsprieten.
Maar zijn zelfingenomenheid was zwaar geworden en leek als een steen op zijn rug te liggen, en of hij weer het bijzonderste dier was dat er bestond wist hij niet zeker meer, en hij wist ook niet hoe hij daar achter kon komen.

TOON TELLEGEN

Het schaampaard

tekst,vragen & opdrachten — Kaat op november 30, 2010 om 21:53

Geïnspireerd door de wondermooie déchirures van Willem van Malsen schreef Kees van Kooten zijn eerste kinderboek: een lang, geestig rijm waarin het verhaal wordt verteld van een paard dat zich schaamt voor zijn ‘plofsels’ en dat pas gelukkig wordt als het ongezien en ongestoord kan ‘ploffen’. Een prachtig prentenboek, op groot formaat en geheel in kleur.

“Het Schaampaard kon wel huilen.
Waar moest zij zich verschuilen
als zij discreet wou ploffen
en er iemand langs kwam sloffen?

(Schaampaard was zo chic dat zij
wat zij doen moest in haar wei
– je krijgt aandrang en het kietelt –
maar als ‘ploffen’ had betiteld.)

Mensen hebben hun toiletten
waar zij vrijuit kunnen spetten;
dan is monddicht een pleziertje.
Maar wie zag ooit een diertje
met een wit wc-papiertje?

Dus je snapt hoe zij het vond
zoals ze daar te kijk stond,
met die misbaksels in haar gras.
Het was scrabeus. Het gaf geen pas.

Het was ook onhygiënisch.
Als zij een stap verzette
en dan zo’n plofbol plette
werd half haar onderbeen vies.

Abbah! Haar hoef! Het plakt eraan!
Komt ‘behoefte’ daarvandaan?
Schaampaard hinnikt naar de maan:
moet dit zo eeuwig doorgaan,
waar kan ik straks nog schoon staan?” (p.8-10)

KEES VAN KOOTEN

_____________________________________________________

> Ben jij zo’n type dat het moeilijk vindt om naar het toilet te gaan als er iemand in de buurt is? Of trek jij je daar net niks van aan?

>> Ontwerp je ideale wc-hokje… (Welk type bril? Welke achtergrondmuziek? Temperatuur? Lectuur? Geur?)

Herken het gevoel

podium,video — Kaat op mei 15, 2010 om 23:20

Beeldkwaliteit is niet super, maar luister & geniet!

Op klasuitstap naar de zoo

uit de vergeetput — anoniem op april 13, 2010 om 09:31

Je hebt daar overal van die hoge bomen vol vogels.
Er viel een vogelstront recht op mijn hoofd.
Een hele natte, met zwart, wit en groen.
Het stonk heel erg en ik schaamde mij dood.
Ik ben mijn haar gaan wassen met handzeep in de toiletten, maar de schaamte kreeg ik er niet uit.

UIT DE VERGEETPUT

Bioloog

audio — Kaat op maart 12, 2010 om 22:08

Het vertrekpunt van dit schaamteproject was het boekje Wegkijken van de Nederlandse bioloog en schrijver Tijs Goldschmidt. Op 15 januari ’10 sprak ik met hem in Amsterdam, ondermeer over de biologische functie van schaamte: een klein stukje Tijs Goldschmidt.

(5’59”)

schaamluizen

schaamteverhaaltjes — gert op maart 7, 2010 om 01:04

Bestaan schaamluizen echt?

Ik ben nog nooit iemand tegen gekomen waarvan ik weet heb gehad dat hij of zij ooit schaamluizen heeft gehad. Ik heb nog nooit op welke openbare (of geslotenbare) plek dan ook iemand ter hoogte van de schaamstreek onbedaard zien krabben dat het een lieve lust was.

Zou het woordje ‘schaam’ er dan voor iets tussen zitten? Schamen mensen zich voor het feit dat ze luizen hebben? Dat denk ik wel. En moet je je dan meer schamen dat die luizen van je hoofd afzakken naar je oksels en je kruis? Is het daarom dat we die luizen in de volksmond dan maar schaamluizen zijn gaan noemen?

Ik heb zo een beetje zitten zoeken en surfen rond het thema schaamluizen en zie dan dat het hele onschuldige diertjes zijn. En ja er is een verschil tussen hoofd- en schaamluizen. Deze laatste houden blijkbaar van dikkere haren. Weten we dat ook ineens. Onder onze oksels en zeker op, in, rond onze schaamstreek hebben we dikkere haren. Worden daar dan ook pruiken van gemaakt want ik heb me laten vertellen dat je dikke haren nodig hebt om pruiken van te maken. En onze westerse haren zijn te dun voor pruiken. Daar gebruiken ze dan Oosters hoofdhaar voor.

Schaamluizen dus. Zou je die kunnen kweken in laboratoria of aquaria? Lijkt we wel grappig om elke dag die diertjes te voeren met plukjes schaamhaar.

Puppy

beeld — carlos op februari 1, 2010 om 14:03

Kunnen dieren zich schamen?

beeld — carlos op januari 31, 2010 om 20:24

_____________________________________________________

> En, kunnen dieren zich schamen, denk je?

>> Observeer het (schaamte)gedrag van je huisdier…

What matters most is how you see yourself.

beeld — carlos op januari 29, 2010 om 14:01

© 2017 | SCHAAMTE.BE | Kaat Haest