Vader

tekst — Stijn op oktober 6, 2012 om 21:16

Vader. Ontkleed je. Nu het nog kan.
Toon mij wat de tijd heeft aangericht
sinds wij samen in bad zaten en ik bewees
dat waterdruppels elkaar willen raken.

Schaam je niet. Wij hebben dezelfde structuur.
De benen, de rug, de nagels en de ontelbare gebaren.
Ik wil geen zevenentwintig jaar wachten
alvorens te zien hoe ouderdomsvlekken
zich verspreiden, de huid verslapt en
aderwanden het begeven.

Wijs mij wat er rest als de liefde
niet langer wordt bedreven.
Noem mij vrouwennamen en laat ons
berustend schateren.

EDDY VAN VLIET

‎”Schaamte is het krachtigste afrodisiacum dat er is.” (JAN WILLEM GEERINCK)

"quotes" — Kaat op april 23, 2011 om 21:46

“De pudeur die wij kennen wat onze vleselijke lusten betreft, is (…) voornamelijk ingegeven door de katholieke kerk. Rouwig ben ik daar niet om, want het is dé verdienste van de joods-christelijke moraal dat ze ons met schaamte heeft opgezadeld. Schaamte is het krachtigste afrodisiacum dat er is.”

(In: De Morgen, zaterdag 23 april 2011, p. 65)‎

JAN WILLEM GEERINCK

Het zotte Geweld

beeld,vragen & opdrachten — Kaat op december 2, 2010 om 18:12

RIK WOUTERS

_____________________________________________________

> Wat ging hieraan vooraf? Waar haalt ze haar energie vandaan? Waarom is ze zo uitgelaten? Hoe oud is ze?

>> Zet muziek op en beweeg — schaamteloos!

hoe diep

tekst — Kaat op december 2, 2010 om 15:28

Er komt een dag dat ik besluit:
geen schaamte om mijn kleren uit,
jouw handen toelaat op mijn huid,
al weet ik nog niet wie jij bent.

Voorlopig schaam ik mij nog door.
Twee blote lijven vind ik goor,
omdat ik nog bij niemand hoor
die ’t mijne al van buiten kent.

Hoe diep gaat liefde, is de vraag.
Hoe ver voorbij de randen?
Tot in mijn ingewanden?
Tot hart en lymfeklieren?
Tot botten, pezen, spieren?
Hou jij ook van mijn nieren?
Of gaat de liefde toch misschien
alleen tot wat het oog kan zien?

Stel dat ik door een ongeval
mijn lichaam niet meer voelen zal,
aai jij dat lichaam dan nog wel?
Of stopt de liefde bliksemsnel?

Hoe diep gaat liefde, is de vraag.
Hoe ver voorbij de randen?
Tot in mijn ingewanden?
Tot hart en lymfeklieren?
Tot botten, pezen, spieren?
Hou jij ook van mijn nieren?
Of gaat het om de schone schijn:
dit vel dat ik probeer te zijn?

Stel dat ik door een ongeluk
mijn been verlies en loop met kruk,
kus jij die kruk dan of dat been?
Of stopt de liefde dan meteen?

TED VAN LIESHOUT

Nacht

tekst — Kaat op oktober 19, 2010 om 14:00

Het gevoel is verder schalks en schaamteloos,
maar toch gaan eerst lakens en dekens erover
en het donker. En de deur moet dicht. Ook het gordijn.

Met mijn ogen gesloten is het mezelf zijn de zekere
zevende zijde van mijn kamer, vloer en plafond
verwisselbaar. En in het diepste geheim, maar blij

om wat het betekent (dat ik voortaan kinderen kan krijgen),
ben ik de enige in de wereld die zijn eerste natte droom
is voor geweest, al schrok ik toch – maar ik heb erop geoefend.

Ik daal traag de trap af. In stilte ruist het applaus en bij
de aanraking van mijn voeten lichten de treden op. Ik hoef verder
geen geroffel op de trom of fanfare. Ze hebben hun slaap nodig,

denk ik met plotseling verstand. Wél trek ik door, expres.
De stortbak juicht me toe. Maar het is onzin om te buigen.
Overdreven. Zie deze man die zonder ophef deze trap op schrijdt.

TED VAN LIESHOUT

Vlees

tekst — Kaat op september 14, 2010 om 22:25

Dames en heren, vlees is het mooiste.
Huid is donzig, lippen zijn gretig,
maar het beminnelijkste is het binnenste:
een nier, een maag of een uier,
zedig aan een slagershaak
nabij een slagersvrouw met borsten.

Nee, lieve mensen, bloemen: nee.
Bloemen zijn zo zelden goed
in janken, in gillen of zoenen.
En overzacht verteren zij hun spijzen,
waarna gedistingeerde veesten
uit darmen van zijde.

Vlees is mooier. Longen bijvoorbeeld.
Zoals die kunnen hangen
in een pas geslachte zeug:
verwoeste engelen vol lucht.

Dames en heren, omdat u zelf
voornamelijk uit vlees bestaat,
ben ik geneigd tot intimeit.
Kom, trekt u eens uw kleren uit,
daarna uw huid. Er balkt in elk van ons
een ezel van je welste.

LUUK GRUWEZ

Herken het gevoel

podium,video — Kaat op mei 15, 2010 om 23:20

Beeldkwaliteit is niet super, maar luister & geniet!

Litteken

beeld,vragen & opdrachten — Kaat op mei 10, 2010 om 22:04

JAN OPDEKAMP

_____________________________________________________

> Littekens: taboe of trots? Discussieer.

>> Maak een schatkaart van je eigen (kleine) littekens met foto’s, omstandigheden en anekdotes erbij…

Kleine voeten

beeld,vragen & opdrachten,web — Kaat op april 27, 2010 om 09:09

BRIEFGEHEIMEN

_____________________________________________________

> Ooit al eens bewust te grote/kleine schoenen gekocht? Waarom???

>> Ga eens op zoek naar je eigen kinderschoentjes…

Imponderabilia

podium,vragen & opdrachten — Kaat op maart 23, 2010 om 22:28

Ulay & Abramovic, 1977, Galleria Communale d’Arte Moderna, Bologna

Ulay en Abramovic stonden naakt, met hun gezichten naar elkaar, aan de hoofdingang van een galerie. Bezoekers moesten zich tussen hen in wringen, en kiezen of ze hun lichaam daarbij naar de man of de vrouw toedraaiden. Ze werden gefilmd door verborgen camera’s, en zagen zichzelf op beeldschermen, met daarbij de tekst: Imponderable / such imponderable human factors / as one’s aesthetic sensitivity / the overriding importance / of imponderables in determining / human contact.

De performance confronteerde mensen met hun houding tegenover gender en seksualiteit, en heeft volgens mij ook veel met schaamte te maken.

(Ulay & Abramovic waren van plan om drie uur lang levende toegangsdeur te spelen, maar na 90 minuten werden ze door de politie verwijderd.)

_____________________________________________________

> Je mag dit duo een middagje inhuren — waar zou je ze plaatsen & waarom?

>> Werk je voorstel uit op papier (als tekening, collage, maquette)…

Naevus Flammeus

schaamteverhaaltjes — anoniem op maart 16, 2010 om 22:11

Mijn Naevus Flammeus. Dat betekent dat ik een vlek van vuur draag. Ik ben gastvrouw voor een wolk van vlammen. Het wil eigenlijk gewoon zeggen dat het vel van mijn linkerbeen rood is. Roodpaars eigenlijk. In de volksmond heet dat wijnvlek. Ik ben geboren met een Bourgondisch been. Port-wine stain zeggen de Engelsen, dat klinkt lekkerder dan het er uitziet.
De vlek groeit met me mee en wordt grimmiger in lijn en gulziger in oppervlakte. Een wildgroei aan haarvaten of een gebrek aan bloedafsluitende zenuwen? Ik weet alleen dat de kleur van mijn vlek vervaagt of versterkt naar gelang de temperatuur en mijn gemoed. Mijn hartslag bepaalt mijn afwijking.
Tot mijn achttiende heb ik angstvallig mijn benen bedekt. Broeken, panty’s, de hele zooi. Nooit een korte rok. Enkel op het buitenlandse strand durfde ik in bikini ongegeneerd de vloedlijn op en af. Kortgerokt flaneren in een onbekende badstad. Bruinen op een luie handdoek tot de vlek er weer net zo dieprood uitzag als bij mijn geboorte. Opnieuw babybeen.
Op een doktersbrochure staat dat 0,5 tot 3 procent van alle mensen met zo’n vlek geboren wordt. Alle mensen, niet alleen de witte. Afwijkingen discrimineren niet. Zo’n vlek bedekt ook maar één kant van je lichaam. Natuurlijke asymmetrie, dat is behoorlijk ongewoon.
Ieder patroon is als een vingerafdruk: volstrekt uniek gemorst.
Effectieve behandelingen zijn er niet. ‘Smeer er schmink op’, dat is het medisch advies. Arme Gorbatsjov.
De reacties van mensen zijn absurd: “Oei, ben je van de trap gevallen dit weekend? Ben je misschien allergisch voor zelfbruiner? Of heb je je verkeerd geëpileerd?” “Nee,” zeg ik dan, “mijn moeder heeft me bevlekt ontvangen.”
Ik geef nooit verdere uitleg over mijn hoogst persoonlijke hartslagmeter. Die vuurvlek is van mij alleen. Allerindividueelst. Mijn Naevus Flammeus.

SARAH CLAEYS

Vrouw

beeld — Kaat op maart 14, 2010 om 21:57

Een schitterend gebrek

podium,tekst — Kaat op maart 10, 2010 om 15:25

Een schitterend gebrek, Arthur Japin

Een schitterend gebrek vertelt het verhaal van de 16-jarige Casanova die smoorverliefd wordt op de 14-jarige Lucia, de beeldschone dochter van de conciërge van het landgoed Pasiano. Omwille van haar jeugdige leeftijd belooft Casanova later terug te keren om zich met haar te verloven. Ondertussen zal Lucia opgevoed worden tot een echte dame. Helaas slaat het noodlot toe: Lucia krijgt pokken, overleeft de ziekte, maar haar gezichtje is voor altijd verminkt…

Schitterend Gebrek, De Tijd (najaar 2006 & voorjaar 2009)

De actrices in Schitterend gebrek zijn ongeveer even jong als Michael J.Fox ten tijde van Back to the Future. Zij hebben nog een hele toekomst vóór zich. Veel is nog omkeerbaar.
Ze blikken met het personage Lucia, uit de roman Een schitterend gebrek van Arthur Japin, terug op haar verleden; gaan achteruit in de tijd tot aan de onomkeerbare gebeurtenis in het leven van een verliefd meisje. Door dom toeval liep het helemaal mis met de prille liefde tussen Lucia en haar Casanova.
Enkele decennia later, in het heden, ontmoeten de vroegere geliefden elkaar opnieuw in de loge van een Amsterdamse schouwburg – al weet hij dat niet. Vanachter haar sluier is Lucia de toeschouwer van haar leven.
Het is veiliger de liefde te beschouwen dan ze te beleven.

Schaamte

beeld — Kaat op maart 3, 2010 om 12:01

MATEUSZ WICHARY

Polly’s abc van schaamtelijkheden

tekst,video — Kaat op maart 3, 2010 om 11:55

SCHAAMTE

Van alle schaamtelijkheden staat schaamte ongeveer bovenaan op de ladder der menselijke zwaktes, ergens tussen wraak en jaloezie in.

‘Schaamte is een destructieve kracht die gevoed wordt door angst’, vertelde me onlangs een vrouw met hersenen. Al zijn slimme brains voor sommige – vooral single – lady’s eerder een last dan een lust op hun kruistocht naar de ultieme liefde.
Maar vrouwen schamen zich voor zoveel, dus ook voor hun uit de kluiten gewassen hersenen. Niet verwonderlijk toch als je geboren wordt met iets tussen je beentjes dat meteen ‘schaamlippen’ wordt gedoopt.
Nomen est omen.
Bijgevolg is bijna alles voor een vrouw een aanleiding om het schaamrood over haar wangen te jagen.
Ze schaamt zich voor haar witte was die niet wit genoeg is volgens de reclame. Ze geneert zich voor haar vuile vaat, haar pruttelende darmflora, voor de wildgroei op haar benen, de stofophopingen in kieren en spleten van haar plankenvloer. Schaamte bekruipt haar bij de aanblik van haar kinderen, want intelligentie wordt naar het schijnt via de vrouw doorgegeven. Ze schaamt zich zelfs voor haar hond wanneer die niet op het hondentoilet wil in tegenstelling tot die van de buurman. Waarom heeft zij zo gefaald in de opvoeding van haar poedel? Om nog maar te zwijgen over de alom bekende schaamte voor billen, borsten of brains en tegenwoordig zelfs de schaamlippen. Die zien er van nature al wat verfrommeld uit, maar nu glossy plastische chirurgijnen ze hoofdschuddend onder de loep nemen, beginnen die lippen ook nog eens angstwekkend te groeien in het hoofd van vele vrouwen. De vrouwelijke schaamstreek is uitgegroeid tot de minst geliefde streek ter wereld. Ze is zelfs een bron van schaamte voor sommige mannen wanneer die zich in het kruis getast voelen telkens als hun vrouw vrij en vrolijk naar de wereld lonkt.
Maar ook mannen hebben het niet onder de markt ondanks hun fiere fluit en krachtige kruis. Ze mogen het dan al iets minder nauw nemen met hygiëne en woekerend buikvet, als de schaamte door hun lijf kruipt, krijgen zij hun bougie zelfs niet aan de praat.
Niettegenstaande de hoopvolle sixties is de strijd tegen de schaamte nog niet gewonnen. De wurggreep van de perfectie heeft nog maar weinig van haar grip gelost, wel integendeel. Vele vrouwen – en ook sommige mannen – gaan van den ochtend tot den avond gebukt onder deze loodzware last. De berg eisen die beklommen moet worden, groeit elke dag. Ze mogen niet falen en indien toch, hebben ze het alleen aan zichzelf en hun onvermogen te danken. Wat een leven!
Gelukkig is er nog één drift die met kop en schouders boven de schaamte uitsteekt, met name de jaloezie.
Jaloezie, dat sluipende gif. Aangestoken door jaloezie gaan we zelfs het mail- en telefoonverkeer van onze geliefde checken. We moesten ons schamen.

* Schaamte is een psychosociale emotie waarbij de angst om niet door de groep geaccepteerd te worden centraal staat. Schaamte is daarmee een sterk cultureel bepaald fenomeen.

* Oosterse culturen als die van de Arabieren en de Indiërs worden wel schaamteculturen genoemd, terwijl de westerse cultuur van oudsher een schuldcultuur is. Maar stilaan wordt in het Westen schuld door schaamte overschaduwd.

* Maar om alle ellende even te vergeten, mag u vandaag – schaamteloos – soelaas zoeken op internet. Surf eens naar Beth Ditto’s Stand in the way of control @ Solidays op YouTube.

(De Morgen, zaterdag 23 januari 2010, p.55)

Twee oude vrouwtjes

tekst — Kaat op februari 23, 2010 om 22:17

“TWEE OUDE VROUWTJES schaamden zich dat ze waren zoals ze waren: klein, rimpelig, bevend, schuifelend.
Als ze toevallig naar elkaar keken sloegen ze hun ogen neer, en ze zeiden zo weinig mogelijk tegen elkaar.
Ze kleedden zich uit in het donker, keken nooit meer in een spiegel. En als de een ’s nachts in haar slaap haar arm om de ander sloeg, iets vriendelijks droomde, dan schoof de ander – als ze wakker was – zo ver mogelijk naar de rand van het bed, lag daar doodstil en met koude tenen.
Ze schaamden zich voor alle mensen die ze kenden. Ze schaamden zich dat ze binnen afzienbare tijd ziek en gebrekkig zouden worden. Ze schaamden zich vooral dat ze dood zouden gaan, met alles wat daaraan te pas kwam: het constateren van de dood, het afleggen, het opbaren, het zingen, het snikken, het begraven. Al die vreemde mensen om hun koude lijf.
Ze rilden als ze aan zichzelf dachten.
Ze zaten meestal zwijgend in hun stoel in hun grote, schemerige kamer en probeerden voortdurend zich iets moois te herinneren. Maar hun schaamte liet dat niet toe. Ze moesten hoesten en ze moesten zuchten. En soms moest een van hen zachtjes huilen.
De ander durfde haar dan niet te troosten. Ik weet niet meer hoe dat moet, dacht ze, misschien doe ik het wel averechts.
De een vond het afschuwelijk dat ze zich zo schaamde, en haatte bovendien ook nog dat gevoel van afschuw in zichzelf.
De ander was, wat haar betreft, liever een hond geweest, van een soort dat zo’n jaar of tien wordt, of een vlinder. Liever nog, dacht ze, waren mensen andere wezens geweest, toen ik als een van hen geboren werd.” (p.27-28)

TOON TELLEGEN

Mannen vinden het beschamend om in zwembroek op het strand te wandelen met zichtbare borstontwikkeling.” (LANDER DEWEER)

"quotes" — Kaat op februari 3, 2010 om 10:06
© 2017 | SCHAAMTE.BE | Kaat Haest