Op klasuitstap naar de zoo

uit de vergeetput — anoniem op april 13, 2010 om 09:31

Je hebt daar overal van die hoge bomen vol vogels.
Er viel een vogelstront recht op mijn hoofd.
Een hele natte, met zwart, wit en groen.
Het stonk heel erg en ik schaamde mij dood.
Ik ben mijn haar gaan wassen met handzeep in de toiletten, maar de schaamte kreeg ik er niet uit.

UIT DE VERGEETPUT

1 september

schaamteverhaaltjes — min van delm op april 8, 2010 om 17:02

Ik herinner me nog die dag, bijna veertig jaar geleden, als de meest schaamrode dag in mijn leven.
Ik had het derde middelbaar hier in ons dorp beëindigd en moest om één of andere reden een andere school zoeken. Begin juli gingen mijn ouders en ik me laten inschrijven in de richting Mens Wetenschappen in Turnhout. Dat dachten we, tenminste. Niets was minder waar: de directrice wilde mij met mijn voorgeschiedenis (?) niet inschrijven. We mochten op 1 september terugkomen, als er dan een leerling tekort was, kon dat alsnog gebeuren.
1 september trokken we terug naar die school, met de moed in onze schoenen. Na vele mooie beloftes werd ik uiteindelijk toegelaten en… ik kon meteen naar mijn klas!!! Paniek!!! Bij ons in het dorp begonnen de scholen pas op woensdag, 2 september. Daar stond ik in mijn deftige rokje en witte sokjes (voor de gelegenheid), zonder boekentas, zonder boterhammen, zonder iets! Iedereen was daar in grijsblauw uniform.
Zuster Anthonia bracht mij naar mijn klas, waar ze me voorstelde. Ik zakte bijna door de grond. Een stoel werd bijgeschoven en ik kreeg een blad en een balpen van mijn gebuur. In de loop van de voormiddag werd er aangeklopt: zuster Anthonia bracht mij een pakje boterhammen. Weerom knalrood! Dan naar de refter in de kelder. Ieder kreeg een plaats aangewezen, voor mij was er geen. Er was nog plaats aan een tafel in de hoek: daar zat ik dan met mijn deftige rokje, witte sokjes en mijn nonnenboterhammen. Ik voelde me net een Parijs vakantiekindje van de nonnekes. Nooit heb ik me meer geschaamd als toen die dag!

Pudor

tekst,video — Kaat op maart 22, 2010 om 11:50

Alfredo heeft nog zes maanden te leven, maar hij vindt geen geschikt moment om het zijn familie te vertellen. Zijn moeder is net gestorven, zijn bejaarde vader ontmoet een nieuwe liefde en sluit zich op in het verzorgingstehuis waar zij woont, zijn vrouw ontvangt liefdesbriefjes van een geheime minnaar, zijn tienerdochter neemt wraak op haar beste vriendin en zijn zoon ziet geesten. En tot overmaat van ramp is de kat er ook nog eens vandoor. Alfredo zoekt troost bij zijn secretaresse, zonder de gevolgen te overzien…

Te laat

uit de vergeetput — anoniem op februari 28, 2010 om 00:30

Het is woensdagochtend kwart voor negen. Ik hoor in de les te zijn.
Maar ik ben er niet.
Ik zit met mijn hoofd bij het volgende vak, waarvoor ik een paper moet indienen. Het grootste werk heb ik vannacht geleverd, maar de finishing touch, daar ben ik nu mee bezig: nalezen en afdrukken. En dat duurt even, als je op de enige printer in het computerlokaal van de school vertrouwt.
Op weg naar de klas bedenk ik – als excuus – een andere ochtend. Ik kom wel vaker te laat, ik heb het in de vingers.
Het laatste stukje leg ik sprintend af: gang uit, vier trappen op, dubbele deur, en dan rechts, lokaal 228.
Ik val de klas binnen, gooi mijn rugzak op de grond, zak neer op een stoel en begin. Dat tram 2 vanochtend niet reed – technische storing – dat ik daarom helemaal terug moest naar mijn kot, om mijn fiets te nemen, en halverwege viel de ketting eraf, gelukkig heeft een vriendelijke voorbijganger me geholpen, maar toen sprongen alle verkeerslichten op rood, en dan bleek dat ik mijn gsm vergeten was, dus dat ik niks kon laten weten, wat een gedoe, maar gelukkig ben ik er geraakt.
Achteraf blijkt dat mijn docente mij vanochtend al door de gang had zien lopen, en dat ze zich hardop verbaasde dat ik er nog niet was, toen ze om half negen stipt de klasdeur sloot.

UIT DE VERGEETPUT

Verlegen kleuters

audio — Kaat op februari 24, 2010 om 01:00

De kleuters van meester Roel praten over verlegen zijn, en over schaamte…

(4’31”)

Schaamtelijstje

schaamteverhaaltjes — Rebekka op februari 2, 2010 om 10:04

Heel vroeger:

1. Weglopen, maar weten dat je over een kwartier weer op de stoep staat.
Ik zat op de stoep, voor mijn huis. Ik had mijn koffer ingepakt, die groter was dan ik.
De koffer stond naast me.
De buurvrouw kwam thuis, en zei ‘Dag kind, hebben ze je er weer uitgeflikkerd’.
Ik schaamde me voor twee dingen:
-Dat ik iemand was die ze er uit zouden flikkeren,
-dat mijn ouders mensen waren, die een zevenjarig kind op straat zouden zetten.

Vroeger:

1. Gebrek aan talent, op verschillende vlakken.
Ik had een groot rekendefect op school.
Ik stal alle antwoordboekjes aan het begin van het jaar, en maakte kopies.
De enige kopieën die ik in mijn leven maakte, en nooit kwijt raakte.
Men dacht dat ik een wonderkind was.
Eenzaam ging ik naar huis.

2. Mijn gulzigheid.
Mijn vriendinnen trokken het goed, om na schooltijd, maar 1 snoepje te nemen.
Ik nam ook altijd een eenheid, maar dan wel 1 zak,
dus stal ik snoepjes bij mijn vriendinnen, als ze niet keken.
Eigenlijk schaam ik me hier niet voor. Ik ben een goede dief.

Iets minder vroeger:

1. Niet weten hoe je met iemand naar bed moet gaan.
Ik zei tegen mijn eerste vriendje, dat ik mijn moeder had beloofd dat ik haar zou bellen, als hij een poging zou doen mijn kleren uit te doen.
Hij moest hard lachen, en deed toch mijn trui uit.
Ik had toen nog weinig borsten, iets waar ik mij ook voor schaamde,
en toen zei ik: heb je al die moeite voor niks gedaan. Ik draag nog hemden.
Ik schaamde mij, dat ik niet zo cool was als de meisjes die het niet erg vonden dat ze nog geen borsten hadden.

2. Gebrek aan vrienden
Ik had in mijn klas weinig vrienden.
Ik verzon mensen, die ‘liefs’ met een dikke stift op mijn etui schreven.
“Hannah” was er een van.

3. Niet toegeven dat je gewoon niet rookt
Ik had twee vrienden op de middelbare school, die rookten.
Ik wilde niet roken, en zei dat ik een groot geheim had, waardoor ik niet mocht roken.
Toegeven dat ik gewoon niet rookte, had ik niet aan gedacht.
Ik schaam mij hier diep voor.

Nu:

1.  Schaamte voor mijn schaamte
Schaamte vind ik niet erg. Mooi wel zelfs.
Maar ik schaam mij vaak om mijn schaamte, en dat vind ik bijna ondraaglijk.
Omdat ik kennelijk niet kan toegeven, dat er dingen zijn waar ik mij voor schaam.
Dat ik zo iemand ben.
En dat ik niet ben als Pippi Langkous.
Die schaamte om schaamte wil ik ook altijd verbergen, omdat Pippi Langkous zich nooit zou schamen voor haar schaamte.

REBEKKA DE WIT

voetbal

schaamteverhaaltjes — carlos op januari 29, 2010 om 17:28

Als ‘interne leerling’ van 12 jaar moest ik elke woensdagnamiddag meedoen aan de verplichte voetbalcompetitie. Verder reikte de fantasie van de leerlingbegeleiders toen niet.

Mijn afkeer tegenover dat sjotten kreeg op een keer een boost : ik had met mijn twee linkervoeten een own-goal gemaakt !  De woensdag daarop verstopte ik me in een toilet. Ik zou daar wel blijven wachten tot de voetballerij weeral voorbij was. Maar ik had niet op de telkunst van de beul gerekend : die schalde meermaals en luidkeels mijn naam. Met gebogen hoofd verliet ik mijn schuilplaats, niet ziend maar wel wetend dat een honderdtal jongensogen op mij gericht waren.

Kun je geloven dat ik nog steeds geen voetbal kan zien op tv ?

Negentien

uit de vergeetput — anoniem op januari 29, 2010 om 00:03

Ik zit in het zesde leerjaar. In dezelfde klas als mijn beste vriendin. Ze is knapper dan ik, niet slimmer.
’s Avonds rijden we samen met de fiets naar huis. We verzamelen met een groepje op de parking van de school. Een leerkracht begeleidt ons tot aan de kerk. Ze laat ons veilig de drukke weg oversteken, en dan mogen we alleen verder.
Na de bel duurt het altijd even voor iedereen op de parking van de school klaar staat. We praten dan een beetje in een kringetje, meestal over school of jongens.
Vandaag over de herhalingstoets van wiskunde. Iedereen zegt om de beurt zijn cijfer. De meeste zijn niet goed of wel oké. Mijn beste vriendin is aan de beurt. Elf. Daarna kijkt ze mij aan en zegt: ‘Jouw cijfer hoeven we niet te weten, dat is waarschijnlijk toch heel hoog.’
Ik slik mijn negentien door en zwijg.

UIT DE VERGEETPUT

Rokje

uit de vergeetput — anoniem op januari 26, 2010 om 22:09

Op 1 september sta ik onwennig op de speelplaats van mijn nieuwe school. Mijn donkerblauwe outfit – gekregen van een oudere nicht die haar zes jaar in uniform er net op heeft zitten – zou ik liefst vanavond nog verbranden. Ik mis mijn eigen comfortabele kleren. En bij uitbreiding de hele lagere school: mijn beste vriendin, mijn oude boekentas, en zelfs de meester.
Het weekend erna breng ik door in kledingwinkels, op zoek naar donkerblauw textiel dat er ietwat draagbaar uitziet. Mijn moeder heb ik thuis gelaten. Haar bankkaart mocht wel mee. En een vriendin met smaak. Die moet voorkomen dat ik slechte kledingkeuzes maak.
Op maandagmorgen stap ik met meer zelfvertrouwen naar school. Het rokje mocht nog korter, strakker en moderner. Maar lelijk is het niet.
Net voor de bel gaat, loop ik nog even naar de wc.
Pas wanneer ik weer tussen mijn klasgenoten in de rij sta, merk ik dat mijn nieuwe rokje achteraan in mijn onderbroekje zit.

UIT DE VERGEETPUT

Boekentas

schaamteverhaaltjes — Kaat op januari 22, 2010 om 13:39

Ik ben zeven en ik zit in het tweede leerjaar.
Meestal worden mijn zus en ik meteen na school opgehaald, maar vandaag blijven we in de ‘nabewaking’.
Wanneer mijn papa een half uurtje later aan de schoolpoort verschijnt, besef ik ineens dat ik mijn boekentas in de klas vergeten ben. Die is intussen op slot, dus ik moet eerst langs de directeur om een sleutel op te halen.
Mijn papa en mijn zus staan te wachten bij hun fietsen.
En ik durf niet.
Mijn papa legt uit dat ik gewoon even naar binnen moet gaan, om de sleutel vragen en mijn boekentas ophalen. Maar dat wist ik al.
Ik had mijn boekentas niet mógen vergeten, daar gaat het om.
Ik blijf staan.
Uiteindelijk zet mijn zusje haar fiets weg en stapt flink de gang in. Even later komt ze met mijn boekentas weer naar buiten.
Ze is vijf, zit in de laatste kleuterklas, en kan nog niet eens lezen.

KAAT

© 2017 | SCHAAMTE.BE | Kaat Haest