Telefoontje

uit de vergeetput — anoniem op april 4, 2010 om 00:28

Toen ik zestien was, ging ik op kamers. Samen met twee meisjes.
Met één meisje kon ik het goed vinden, het andere was een seutje. Maar wel de enige van ons drieën met een vriendje.
Wij waren stikjaloers.
We belden haar op, deden de stem van haar vriendje na, en maakten het uit.
(Het is zo lang geleden, ik weet niet eens meer wie van ons het plan heeft bedacht, en wie het heeft uitgevoerd – ik denk dat ik de beller was.)
Een avond lang lag ze te huilen op haar bed.
We voelden ons schuldig, gingen met haar praten, en biechtten alles op.
Maar ze was zo verdrietig, dat ze ons verhaal niet eens geloofde.
Tussen ons drieën is het nooit meer goed gekomen.

UIT DE VERGEETPUT

Pudor

tekst,video — Kaat op maart 22, 2010 om 11:50

Alfredo heeft nog zes maanden te leven, maar hij vindt geen geschikt moment om het zijn familie te vertellen. Zijn moeder is net gestorven, zijn bejaarde vader ontmoet een nieuwe liefde en sluit zich op in het verzorgingstehuis waar zij woont, zijn vrouw ontvangt liefdesbriefjes van een geheime minnaar, zijn tienerdochter neemt wraak op haar beste vriendin en zijn zoon ziet geesten. En tot overmaat van ramp is de kat er ook nog eens vandoor. Alfredo zoekt troost bij zijn secretaresse, zonder de gevolgen te overzien…

Een schitterend gebrek

podium,tekst — Kaat op maart 10, 2010 om 15:25

Een schitterend gebrek, Arthur Japin

Een schitterend gebrek vertelt het verhaal van de 16-jarige Casanova die smoorverliefd wordt op de 14-jarige Lucia, de beeldschone dochter van de conciërge van het landgoed Pasiano. Omwille van haar jeugdige leeftijd belooft Casanova later terug te keren om zich met haar te verloven. Ondertussen zal Lucia opgevoed worden tot een echte dame. Helaas slaat het noodlot toe: Lucia krijgt pokken, overleeft de ziekte, maar haar gezichtje is voor altijd verminkt…

Schitterend Gebrek, De Tijd (najaar 2006 & voorjaar 2009)

De actrices in Schitterend gebrek zijn ongeveer even jong als Michael J.Fox ten tijde van Back to the Future. Zij hebben nog een hele toekomst vóór zich. Veel is nog omkeerbaar.
Ze blikken met het personage Lucia, uit de roman Een schitterend gebrek van Arthur Japin, terug op haar verleden; gaan achteruit in de tijd tot aan de onomkeerbare gebeurtenis in het leven van een verliefd meisje. Door dom toeval liep het helemaal mis met de prille liefde tussen Lucia en haar Casanova.
Enkele decennia later, in het heden, ontmoeten de vroegere geliefden elkaar opnieuw in de loge van een Amsterdamse schouwburg – al weet hij dat niet. Vanachter haar sluier is Lucia de toeschouwer van haar leven.
Het is veiliger de liefde te beschouwen dan ze te beleven.

Maagd

uit de vergeetput — anoniem op maart 5, 2010 om 12:09

En daar zit ik dan. Negentien jaar. Met een meisje van zestien dat aan mijn lippen hangt. Lippen die al te veel onzin hebben gekust, te veel belachelijke verhaaltjes hebben geloosd. Ik weet dat dit niets wordt. Ik weet van de projectie, van de beelden, van haar prins op het witte paard. Ik weet dat ik hier niets te zoeken heb. Dat ik in haar mondje niets verloren ben.

Maar ik ga mee. Op haar zetel kom ik naakt te weten dat ze nog maagd is. Dat ze zo graag wil. Dat ze me graag ziet. Dat ze er klaar voor is. Ik weet al te goed dat dit voor mij niets is. Maar ik ga mee. En mee. En mee.

Ik zal het aan mijn vrienden zeggen. Ik zal zelfs lachen als ze vroegen hoe het was. Ik zal niets laten weten. Zeggen dat ik niet kan, dat ik wegmoet, dat ik te laat ben, dat ik geen zin heb. Dat mijn gsm stuk is.

Ze zal het me niet kwalijk nemen. Ik zal het contact traag verbreken. Niets meer laten weten. Ik zal haar nummer wissen. Ik zal er niet meer aan denken. Maar ik ging mee. En mee. En mee.

UIT DE VERGEETPUT

Amor en Psyche

beeld — carlos op februari 9, 2010 om 11:33

EDVARD MUNCH (1907)

Ongepeld

uit de vergeetput — anoniem op februari 9, 2010 om 00:14

Ik kijk hem voor het eerst in de ogen en ik weet meteen: hij is het. De vader van mijn kinderen. De man met wie ik oud zal worden.
Ik wacht af, rustig, geduldig. Per slot van rekening is hij mijn onvermijdelijke lot.
Ik maak contact, het klikt. En eindelijk beseft ook hij: ik ben het.
Om dat te vieren gaan we uit eten. Heel chique. Heel echt. Samen. Uit eten.
Hij suggereert gamba’s in looksaus. Kan geen kwaad, zolang we er maar beiden van genieten. We heffen het glas. Armen verstrengeld, ogen verankerd.
Als de gamba’s arriveren, besef ik plots dat ik iets voorgeschoteld krijgt waarmee ik geen weg weet. De gamba’s zijn ongepeld.
Verlegen beken ik dat ik niet goed weet hoe dit aan te pakken zonder mijn vingers vuil te maken.
Hij, gecharmeerd, toont hoe de vork in de lengte past en hoe het mes, heel langzaam, het pantser perfect ontmantelt.
Ik besef: op deze man kan ik rekenen. Deze man weet raad.
Vol vertrouwen spies ik een gamba aan mijn vork. Met veel overtuiging schuif ik het mes tussen vlees en harnas. Een beetje trekken, een beetje duwen en heel veel… Schaamte, als plots de gamba tot leven komt, weerstand biedt en schild met saus en al van zich afwerpt: over het tafelkleed, over het zoutvaatje, over zijn soortgenoten in het tegenoverliggende bord, recht in het verbaasde gezicht van hem, de man van wie ik nu al weet: die zal nooit meer ongepeld eten met mij.

UIT DE VERGEETPUT

© 2017 | SCHAAMTE.BE | Kaat Haest