Tanden
Ooit al eens op je tanden gevallen?
De laatste maanden ging mijn lachen steeds gepaard met een gevoel van schaamte… Een vreemde combinatie, telkens wanneer ik blij en vrolijk was, of lachte om een grap, voelde ik me tegelijkertijd beschaamd en droevig.
Mijn tanden zijn hersteld maar het gevoel van bekeken te worden blijft. Ik betrap mij erop dat ik nog steeds minder snel mijn tanden blootlach…
UIT DE VERGEETPUT
2 reacties »
RSS-feed voor reacties op dit bericht. TrackBack URI
Zeeer herkenbaar.
Ik heb ooit (5 jaar terug) mijn vier voorste boventanden verloren. Ze hebben de gebroken restjes terug kunnen plaatsen. (Ik was te jong voor kunsttanden) Ik heb zo’n vijf maanden met gebroken tanden en een ijzerwinkel in mijn mond rondgelopen. En inderdaad, het lachen met open mond had ik afgeleerd. Bij noodgevallen kwam er automatisch een handje voor. Toen alles hersteld was duurde het best even voor dat automatisme weg was.
Nu heb ik ze pas terug moeten laten trekken om dit keer de ‘echte’ neptanden te krijgen. 5 weken zonder voorste tanden rondgelopen. Nog steeds geen pretje..
Maar toch nog elke week naar de voordrachtlessen van Kaat!
Joepie
Who cares about tanden op zaterdagochtend om 9h? Thee, teksten en tongpunterren, dààr gaat het over!