SCHAAMTE.BE | Kaat Haest

Toen ik zestien was, ging ik op kamers. Samen met twee meisjes.
Met één meisje kon ik het goed vinden, het andere was een seutje. Maar wel de enige van ons drieën met een vriendje.
Wij waren stikjaloers.
We belden haar op, deden de stem van haar vriendje na, en maakten het uit.
(Het is zo lang geleden, ik weet niet eens meer wie van ons het plan heeft bedacht, en wie het heeft uitgevoerd – ik denk dat ik de beller was.)
Een avond lang lag ze te huilen op haar bed.
We voelden ons schuldig, gingen met haar praten, en biechtten alles op.
Maar ze was zo verdrietig, dat ze ons verhaal niet eens geloofde.
Tussen ons drieën is het nooit meer goed gekomen.

UIT DE VERGEETPUT